Drombeg Stone Circle
Dacht ik gisterenavond nog dat ik deze dag wel een flink stuk van The Seven Heads Walk zou willen lopen, daar kwam vanmorgen verandering in toen ik buiten in het zonnetje in het boek The Truth Vibrations (1991) van David Icke las. In dit boek wordt gesproken over leylijnen, waarvan esoterici menen dat het energiebanen van de aarde zijn. Deze energiebanen kunnen geobstrueerd worden door donkere energieën van mensen die het oorspronkelijk licht niet meer voor ogen hebben en respecteren, maar ook door moderne technische uitvindingen die energievelden creëren welke de oorspronkelijke natuurlijke energiebanen ontregelen. Waar het gaat om het herstellen van de natuurlijke energiebanen, nodig voor een gezonde planeet, spelen stenen een belangrijke rol. Het boek inspireert me, en veranderde mijn aanvankelijk plan nu het verlangen was opgestaan naar Drombeg Stone Circle, tussen Clonakilty en Glandore, te gaan. Karin vond het een prima idee en ging graag mee.
Ik had me de afgelopen week flink zorgen gemaakt over de alsmaar escalerende toestand in de wereld, ik voelde dat het lezen in het boek van David Icke me in deze goed deed, en ook het vooruitzicht van ons uitstapje bracht me weer een zekere rust.
Toen ik nog in Nederland woonde, Karin reeds meerdere jaren in Ierland, kregen wij contact via Facebook. Hieruit vloeide voort dat ik op 3 november 2015 naar Ierland emigreerde. Mijn beeld van Ierland kwam op een belangrijk punt niet sterk overeen met het beeld dat ik van het groene land had. Het land bleek inderdaad groen, maar de vele bossen die ik er verwachtte trof ik er toch niet aan, integendeel, voor een groot bos moeten we deze dagen een flink stuk rijden. Ik vernam dat de Engelsen, toen ze hier de scepter zwaaiden in het verleden, ontelbare bomen kapten en het hout naar het thuisland verscheepten. Dus van al de door mij gedroomde elfjes, trollen en goblins kwam ik er vooralsnog geen enkele tegen, deze wezens leven graag in gebieden vol bomen en schuilplekken tussen oud bemost hout.
Tweemaal eerder heb ik de Drombeg Stone Circle bezocht, de eerste keer met Karin, de twee keer alleen. Ik kwam er beide keren al graag, maar vandaag was er voor mij, en ik voelde ook voor Karin, een extra dimensie van waardering bijgekomen: de gekte in het dolhuis des mensen is inmiddels zo opgedreven dat het ons begeven op het oude landgoed van voormalige druïden pure ontspanning opleverde.
In het globale gekkenhuis van vandaag hebben Karin en ik er steeds weer naar gestreefd om enerzijds op de hoogte van de ontwikkelingen van het dolhuis te blijven, doch vóór alles eerst de eigen fysieke en geestelijke heelheid te bewaren. En dat is me nogal een opdracht deze dagen, er is zoveel om je uit je evenwicht en harmonie te brengen. Ik ervoer dat Drombeg mij, en Karin zichtbaar ook, geweldig goed deed. Toen we van Courtmacsherry wegreden was het vooral bewolkt, ons verblijf bij de steencirkel ging vergezeld met weldadig veel zon, haar licht en warmte.
Ik zei tegen Karin: “Het opmerkelijke was dat ik David Icke in de tuin onder een bewolkte hemel las, maar precies de twee keer dat ik dacht aan naar Drombeg gaan, brak het zonnetje even door.”
Er kwamen ook een aantal mooie mensen, mensen die duidelijk geen haast hadden. Ik ga wel eens naar de kroeg voor wat contact, maar dat neemt dan steevast de vorm van uitwisseling middels taal aan. Terwijl Karin en ik ieder op een rots zaten genoten we de mensen die we zagen in de open ruimte, zonder iets te moeten, zonder verwachting, stil. Deze geestloze waarneming waarderend als oorspronkelijke vrede overal mogelijk, maar in het gekkenhuis nog zelden herkend.
Er vind een welkome doch nog niet goed te duiden omslag in mij plaats. Zoiets heb ik wel vaker beweerd, maar dan ging daar altijd een rationele ontwikkeling aan vooraf waarbij ik aan het eind van een zeker denkproces geraakte. Dit is anders. Dit is van binnenuit en vindt juist plaats als ik al mijn rationele controlezucht laat varen. Doe ik dit niet, dan word ik zwaarder; sta ik dit toe, dan word alles lichter. Vrije wil bestaat, maar onderscheidingsvermogen is hierbij van belang.
Vrije wil wordt nogal eens ontkend. Ik kan bijvoorbeeld niet kiezen welke gedachten in mij opkomen. Maar dit is een krappe visie die geen mens recht doet. Ik hoef mijn gedachten niet te bepalen om vanuit vrije wil koers te zetten. Ik kan ieder moment, vanuit het hart, gedachten die mij niet bevallen laten passeren, om de gedachten die in mijn hartelijke koers liggen te benutten.
Voor mensen die menen dat hun zicht uitzichtloos is geworden heb ik daarbij een fraaie aanvulling, een mooi besef, die niet louter moed geeft maar je ware vermogen aanduidt. Wellicht meen je in vaste banen en gewoonten te zijn verzand geraakt, ook wel bekend als ´sleur´, toch is de uitweg hieruit vrij en eenvoudig. Denk aan jezelf als een schip dat je bestuurt, en dat log lijkt, niet onmiddellijk gevolg geeft aan wat je doet en je zo ontmoedigt. De ontmoediging en je stuurloosheid zijn echter volstrekt onterecht, gebaseerd op reeds verward denken, want als je heden dit schip slechts een enkele graad bijstuurt, ben je enkele kilometers verderop al de gevarenzone waarin je je meende te begeven ontstegen.
Ik dank de lezer.